در اندوه من
شادی رها شدن پرنده ای است
که به او
دل بسته بودم...

علیرضا روشن

به دیدن آمده بودم، دری گشوده نشدصدای پای تو زآن سوی در، شنوده نشدسرت به بازوی من تکیه ای نداد و سرمدمی به بالش دامان تو غنوده نشدلبم به وسوسه ی بوسه دزدی آمده بودولی جواهری از گنج تو ربوده نشدنشد که با تو برآرم دمی نفس به نفسهوای خاطرم امروز مشک سوده نشدبه من که عاشق تصویرهای باغ و گلمنمای ناب تماشا

ما گنهکاریم، آری، جرم ما هم عاشقی استآری اما آنکه آدم هست و عاشق نیست، کیست؟زندگی بی عشق، اگر باشد، همان جان کندن استدم به دم جان کندن ای دل کار دشواری است، نیست؟زندگی بی عشق، اگر باشد، لبی بی خنده استبر لب بی خنده باید جای خندیدن گریستزندگی بی عشق اگر باشد، هبوطی دائم استآنکه عاشق نیست، هم اینجا هم